ಮೈಸೂರಿನ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯು ತುಂಬ ನಯ ನಾಜೂಕಿನಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಇದರ ಅನುಭವ ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸದರಲ್ಲಿ ಆಯಿತು. 

ನನ್ನ ದಿವಂಗತ ಅತ್ತೆ, ಶ್ರೀಮತಿ ಗೌರಮ್ಮ ಒಬ್ಬ ಮೃದುಮಾತಿನ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ, ಪ್ರೀತಿಯುತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ಬು ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಬಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಧಿವಾತ (Rheumatoid Arthritis) ಸಹ ಅವರ ಮುಗುಳ್ನಗು ಮತ್ತು ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ. 

ಇವರು ಯಾರಾದರೂ ಹೆಂಗಸರು ದೂರ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ “ನೀವು ಕಾಲು ತೊಳ್ಕೋಬೇಕಾ? ಆ ಕಡೆ ಇದೆ ನೋಡಿ ಬಚ್ಚಲು ಮನೆ ” ಎಂದು ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.‌ ಹೀಗೆಯೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ “ಬೇಗ ನಾನು ಕಾಲು ತೊಳ್ಕೊಂಡು ಬಂದುಬಡ್ತೀನಿ”,  ” ಅವ್ರಾ? ಕಾಲ್ ತೊಳ್ಕೊಳಕ್ಹೋಗಿದಾರೆ. ಈಗ ಬಂದ್ಬಿಡ್ತಾರೆ” ….ಹೀಗೆ – ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಓರಗೆಯ ಹೆಂಗಸರು, ನೆಂಟರು  – ಪರಿವಾರದ ಹೆಂಗಳೆಯರು ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಿಳಿದು ಬಂದ ಸಂಗತಿ ಅಂದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಕಾಲು ತೊಳೆಯುವುದನ್ನು ಒಂದು ಸಂಕೇತ ಪದವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು! ಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪರ್ಯಾಯ ಪದ ಅದು! ನೆಂಟರಿಷ್ಟರ ಮುಂದೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಂಡಸರು ಹಾಗೂ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಹೆಂಗಸರು ಬಹಿರ್ದೆಸೆಗೆ ಹೋಗುವ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾದಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಮುಜುಗರವನ್ನು ಈ ಸಂಕೇತ ವಾಕ್ಯದ ಬಳಕೆಯ ಮೂಲಕ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಎಂತಹ ನವಿರಾದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲವೆ ಇದು!?ಮಾತಾಡುವವರ ಮುಜುಗರ ನಿವಾರಿಸುವ ಭಾಷಾ ಉಪಯೋಗ.